Wszystko, co bot potrafi

Discord pozwala dodać bota tylko tam, gdzie masz uprawnienie Zarządzaj serwerem — i to jest krótka odpowiedź na pytanie, na które ze swoich serwerów możesz go dodać.

Link zaproszenia prosi dokładnie o te uprawnienia, których potrzebują funkcje bota: czytanie i wysyłanie wiadomości, osadzanie linków, zarządzanie wiadomościami dla komendy czyszczącej, wejście i mówienie na kanałach głosowych, wyciszanie osób i zarządzanie rolami. Discord pokazuje pełną listę na ekranie autoryzacji, zanim ją zaakceptujesz.

Na tej liście jest też Administrator. Jest po to, żeby bot nie odbijał się od brakującego uprawnienia na serwerze z nietypowymi ustawieniami kanałów — najczęstszą skargą przed jego dodaniem było to, że bot nie widzi kanałów, które mu przydzielono. Oznacza to jednak, że bot może na serwerze wszystko, i Discord pokazuje to wyraźnie, zanim zaakceptujesz.

Bot widzi kanał wtedy, gdy jego rola ma prawo go widzieć. Kanał z własnymi wyjątkami uprawnień — prywatny, z odebranym dostępem dla @everyone — pozostanie niewidoczny, dopóki nie dodasz do niego roli bota. Żaden link zaproszenia tego nie zmieni: wyjątek na kanale bije uprawnienie roli i tak działa Discord.

Domyślnie bot odpowiada na każdym kanale, który widzi. Możesz to zawęzić listą kanałów — wtedy odzywa się tylko tam, gdzie mu pozwolisz.

NyrxBot nie ma prefiksu. Nie ma !, nie ma ?, nie ma kropki. Każda komenda to slash command Discorda: wpisz / w polu wiadomości i wybierz z listy albo zacznij pisać nazwę.

To nie jest przeoczenie. Prefiksy to sposób, w jaki boty działały, zanim Discord dostał slash commands; dziś oznaczają, że bot musi czytać każdą wiadomość na serwerze tylko po to, by wypatrzyć te skierowane do niego. Komendy ukośnikowe są zgłaszane Discordowi z góry, więc podpowiadają opcje, sprawdzają typy i docierają do bota bez podglądania kanału.

Jeśli po wpisaniu / nic się nie pokazuje, komendy nie są jeszcze zarejestrowane na tym serwerze — dodaj bota ponownie linkiem zaproszenia, który przyznaje zakres applications.commands.

Cztery rzeczy odpowiadają za niemal wszystkie przypadki. Pierwsza: lista kanałów. Jeśli serwer ma ją ustawioną, a tego kanału na niej nie ma, bot milczy wszędzie poza komendami konfiguracyjnymi. Sprawdź komendą /channels list.

Druga: uprawnienia na tym konkretnym kanale. Kanał może odebrać dostęp roli bota, mimo że uprawnienie na poziomie serwera go daje — wyjątek na kanale zawsze wygrywa.

Trzecia: użyta komenda jest zastrzeżona dla roli, której nie masz. Moderacja i automod trafiają do ról wskazanych w panelu; właściciel serwera przechodzi zawsze.

Czwarta: komendy nie są zarejestrowane — po wpisaniu / nic od tego bota się nie pokazuje. Naprawia to ponowne dodanie linkiem zaproszenia.

Bot mówi po polsku albo po angielsku, osobno na każdym serwerze. Język strony i język bota to dwa różne ustawienia — zmiana jednego nie rusza drugiego.

Zmienia się go w panelu, w ustawieniach serwera. Komendy do tego świadomie nie ma: konfiguracja ma jedno miejsce, a komenda widoczna dla wszystkich zapraszałaby do prób zakończonych odmową.

Nowe serwery zaczynają po angielsku. Serwer, który już wybrał polski, przy polskim zostaje — zmiana wartości domyślnej nie przepisuje niczyich ustawień.

Wejdź na kanał głosowy, a bot dołączy tam za Tobą. Wyszukiwanie idzie przez SoundCloud; linki ze Spotify i Apple Music też działają — bot odczytuje z nich tytuł i wykonawcę, a potem znajduje utwór w źródle, które faktycznie potrafi odtworzyć.

Komendy muzyczne są dostępne dla wszystkich na serwerze. To celowe: ograniczanie dostępu do kolejki zwykle rodzi więcej sporów, niż rozstrzyga.

Wszystko, czego można się spodziewać, jest komendą: zmienić albo pominąć bieżący utwór, zmienić głośność, wymieszać kolejkę, włączyć powtarzanie i zobaczyć, co czeka dalej. Przyciski pod wiadomością odtwarzacza robią to samo bez pisania.

Gdy zaczyna się utwór, bot wysyła wiadomość z okładką, paskiem postępu i przyciskami sterowania. Zmiana utworu aktualizuje tę wiadomość, zamiast wysyłać nową, więc kanał się nie zasypuje.

W panelu wybierzesz, jak mają wyglądać przyciski — same ikony, sam tekst albo jedno i drugie.

Hub to odtwarzacz na żywo w przeglądarce i jest otwarty dla wszystkich z serwera — nie tylko dla tych, którzy nim zarządzają. Zaloguj się przez Discorda, wybierz serwer, a dostaniesz odtwarzacz, wyszukiwarkę, światowy ranking i to, co ostatnio grało u Ciebie.

Patrzeć może każdy członek serwera. Żeby sterować, trzeba siedzieć na kanale głosowym z botem — dokładnie tak samo jak przy komendach. Kto nie siedzi, ma przyciski wyszarzone i napisane, dlaczego. Gdy bot jeszcze nigdzie nie gra, wystarczy być na dowolnym kanale głosowym, żeby go zawołać.

Hub znajdziesz na nyrxbot.xyz pod pozycją Muzyka, osobno od panelu. Panel służy do ustawiania bota i zostaje przy zarządzających serwerem; hub służy do korzystania z niego. Właściciel serwera może wyłączyć hub w ustawieniach.

Tryb DJ-a jest domyślnie włączony i znaczy dokładnie to, czego można się spodziewać: kolejką steruje każdy, kto siedzi na kanale głosowym z botem — odtwarzanie, pomijanie, pauza, głośność, radio.

Właściciel serwera może go wyłączyć w ustawieniach panelu. Sterowanie należy wtedy do właściciela i do zaznaczonych tam ról, a reszta może słuchać i patrzeć, ale nie ruszać. Gdy nie zaznaczono żadnej roli, steruje sam właściciel.

Ustawienie obejmuje wszystko naraz: komendy, przyciski pod odtwarzaczem i huba w przeglądarce. Wyłączenie nie jest ograniczeniem samej strony, więc nie da się go obejść przez /skip.

Każdy serwer dostaje tę samą wspólną pulę stacji i tych nie da się zmienić ani usunąć — właśnie to czyni je wspólnymi. Ponad to serwer może dodać własne stacje, podając adres strumienia.

Dodawanie i usuwanie stacji jest ograniczone do właściciela serwera i jednej roli wskazanej w panelu. Słuchanie jest dla wszystkich.

Tryb 24/7 trzyma bota na jednym kanale głosowym przez całą dobę. Prawdziwym, a nie mniej więcej prawdziwym, czynią to dwie rzeczy: gdy kolejka się kończy, bot wraca na stację zamiast odliczać do wyjścia, a po restarcie sam wchodzi z powrotem na kanał i wznawia to, co grało.

Włączasz go komendą /247 on, siedząc na kanale, na którym bot ma zostać, albo wybierasz kanał w panelu. Wznawiana stacja to po prostu ostatnia włączona — wystarczy raz puścić stację, a bot wie, do czego wracać.

Tryb jest pomyślany pod radio. Kolejka pojedynczych utworów i tak się kończy, a 24/7 wróci wtedy na zapisaną stację, a nie odtworzy kolejki od nowa.

Każda akcja moderacyjna zakłada numerowaną sprawę, a przy ustawionym kanale logów wysyła tam wpis. Osoba, której to dotyczy, dostaje wiadomość prywatną z wyjaśnieniem, co i dlaczego — wysłaną, zanim straci dostęp, bo inaczej nigdy by do niej nie dotarła.

Komendy moderacyjne są dostępne dla właściciela serwera i dla ról wskazanych w panelu. Uprawnienie Administratora samo z siebie nie daje dostępu; to świadoma decyzja, żeby rola mogła moderować, nie mogąc przy okazji zmieniać wszystkich innych ustawień.

Automod pilnuje wiadomości i reaguje sam. Reguły włącza się pojedynczo: zaproszenia na inne serwery, linki spoza dozwolonej listy, nadmiar wielkich liter, zalew oznaczeń, lista zabronionych słów i spam.

Trafienie kasuje wiadomość, dolicza ostrzeżenie i wysyła krótką informację, która sama znika po kilku sekundach. Po osiągnięciu progu bot nakłada ustawioną karę — albo nic nie robi, jeśli wolisz, żeby tylko kasował.

Filtr słów przed porównaniem usuwa znaki diakrytyczne i powtórzenia, więc proste maskowanie go nie omija. Moderatorzy są zawsze pomijani, a dodatkowe wyjątki wskażesz rolą albo kanałem.

Przy ustawionym kanale logów bot zapisuje skasowane i zmienione wiadomości, sprawy moderacyjne i trafienia automodu. Logi wiadomości zawierają treść, więc wybierz kanał widoczny dla moderatorów, a nie dla wszystkich.

W panelu jest to samo w postaci, którą da się przeszukać i przefiltrować, w dwóch osobnych zakładkach. Dziennik bota pokazuje, co robił bot — komendy wraz z podanymi opcjami, zgłoszenia, kary automodu i zmiany ustawień; nie ma w nim treści wiadomości i jest domyślnie włączony. Dziennik serwera pokazuje, co działo się na serwerze — skasowane i poprawione wiadomości razem z treścią, wejścia i wyjścia; ponieważ zapisuje słowa Twoich członków, jest domyślnie wyłączony i włącza go właściciel świadomie.

Oba mają wspólny okres przechowywania: od 1 do 90 dni, domyślnie 30. Po nim wpisy kasują się same, a usunięcie bota z serwera czyści je od razu. Kanał logów i dzienniki w panelu są niezależne — każde działa bez drugiego.

Wskazujesz kanał, a bot pisze tam, gdy ktoś dołącza, i drugi kanał na wyjścia. Każdy z nich może zostać pusty — bez kanału bot nic nie napisze i to jest zarazem sposób na wyłączenie funkcji.

Treść należy do Ciebie. Zostaw pole puste, a bot użyje sensownej domyślnej w języku serwera; wpisz własną, a możesz użyć {user} na oznaczenie, które naprawdę powiadamia, {username} na samą nazwę, {tag} na nazwę z numerem, {server} na nazwę serwera i {count} na liczbę osób.

Wiadomość idzie jako zwykły tekst, a nie ramka. Oznaczenie w ramce nikogo nie powiadamia, a powitanie, które nie dociera do witanego, mija się z celem.

Za wiadomość leci od 15 do 25 XP, nie częściej niż raz na minutę. Ten odstęp jest tu istotą rzeczy: bez niego poziomy zdobywa najszybciej piszący, a nie ten, kto naprawdę rozmawia. Przejście na kolejny poziom kosztuje 5·p² + 50·p + 100 XP, czyli tyle samo co w botach, które Twoi członkowie już znają — poziom 20 znaczy mniej więcej to, czego się po nim spodziewają.

/rank rysuje kartę jako obrazek: awatar, poziom, miejsce w rankingu, liczba wiadomości i pasek postępu do następnego poziomu. /top pokazuje czołówkę na Discordzie, a pełna tabela jest w panelu.

Poziomy są domyślnie wyłączone. Bot, który bez pytania zaczyna ogłaszać awanse na cudzym serwerze, jest botem, którego się z tego serwera usuwa — dlatego włącza to właściciel świadomie. Możesz też wskazać kanały, na których XP nie leci (zwykle kanały komend i botów) oraz wybrać, gdzie ogłaszane są awanse, albo zostawić je tam, gdzie padła wiadomość.

Czas na kanale głosowym też daje XP — ustaloną liczbę punktów za każdą pełną minutę, sprawdzaną raz na minutę. Siedzenie samemu na kanale nie daje nic, tak samo jak siedzenie z wyłączonym dźwiękiem: nagradzamy rozmowę, a nie zostawionego na noc klienta.

XP z czatu i XP z głosu leżą na osobnych ścieżkach, a to, jak składają się na poziom, wybierasz Ty. „Razem” wrzuca je do jednej puli i daje jeden poziom — tego spodziewa się większość serwerów. „Osobno” trzyma dwa niezależne poziomy z własnymi ogłoszeniami. „Suma” zostawia ścieżki osobno, ale ogłasza ich sumę.

Ponieważ jedno i drugie leży osobno, zmiana trybu niczego nie gubi — możesz się rozmyślić, a liczby dalej tam są.

Ograniczenie kanałów obejmuje też głos, dopasowane po kanale, na którym ktoś siedzi. Warto o tym pamiętać przy białej liście: sama lista kanałów tekstowych po cichu wyłącza XP za głos.

Poziom może dawać rolę. Nadajemy każdą nagrodę do osiągniętego poziomu włącznie, a nie tylko tę najnowszą — ktoś, kto zdobył dwa poziomy naraz albo dostał XP komendą, dostaje wszystko, co mu się należy, zamiast luk do łatania ręcznie. Włączenie „zdejmuj poprzednie nagrody” zostawia tylko najwyższy próg, więc role tworzą drabinkę, a nie kolekcję.

Wskazane role mogą zdobywać XP szybciej. Przy kilku pasujących wygrywa najwyższy mnożnik; nie mnożą się przez siebie, bo nakładanie trzech dodatków kończy się tempem, którego nikt nie ustawił świadomie.

Karty rangi mają kilka gotowych motywów, a kolor akcentu i tła możesz nadpisać własnym. Motywy zamiast wolnego edytora to decyzja: tak trudno zrobić kartę nieczytelną.

Cały ranking można wystawić na stronie bez logowania. To lista nazw Twoich członków, więc jest wyłączony, dopóki go nie włączysz.

Wskazujesz kanał, reakcję i próg. Wiadomość, która zbierze dość tej reakcji, trafia tam razem z licznikiem i odnośnikiem do oryginału. Licznik zmienia się wraz z reakcjami, a gdy wiadomość spadnie poniżej progu, wpis znika.

Reakcja autora nie liczy się do progu, chyba że na to pozwolisz. Inaczej każdy wypromowałby sobie własną wiadomość i tablica przestaje cokolwiek znaczyć.

Bot nie kopiuje wiadomości do swojej bazy — wpis buduje się za każdym razem z żywej wiadomości. Po skasowaniu oryginału wpis przestaje być śledzony.

Definiujesz kategorie — nazwa, emoji i krótkie wprowadzenie do każdej — a bot wystawia panel z jednym przyciskiem na kategorię. Kliknięcie otwiera prywatny kanał widoczny dla zgłaszającego i dla wskazanych ról obsługi. Jedno otwarte zgłoszenie na osobę, więc drugie kliknięcie nie zrobi drugiego kanału w tej samej sprawie.

Obsługa przejmuje zgłoszenie przyciskiem, co zapisuje, kto się nim zajmuje. Zamknięcie buduje transkrypcję, wysyła ją jako plik na wskazany kanał i kasuje kanał zgłoszenia. Transkrypcja leży na Discordzie, pod Twoją kontrolą; bot zapisuje tylko odnośnik do niej, nigdy treści rozmowy.

Panel wystawia się z komendy albo z panelu webowego i oba rysują dokładnie to samo. Ponowne wystawienie ze strony na ten sam kanał poprawia istniejącą wiadomość zamiast dokładać drugą, więc zmiana kategorii nie zostawia nieaktualnego panelu, w który ludzie dalej klikają.

Przy włączonej funkcji bot rozpoznaje na Twoich kanałach pytania o siebie i odpowiada na nie treścią z tej dokumentacji. Domyślnie jest wyłączona: bot, który bez pytania zaczyna czytać i komentować rozmowy na cudzym serwerze, nie zostaje tam długo.

Nie stoi za tym model językowy i to jest decyzja, a nie skrót. Model kosztowałby od każdego pytania, a ten bot jest darmowy. Przy pytaniu spoza dokumentacji bot mówi, że nie wie, i linkuje tutaj — co jest bardziej przydatne niż pewne siebie zgadywanie.

Jeśli bot milczy na pytanie, na które spodziewałaś się odpowiedzi, /faq mówi dlaczego: czy funkcja jest wyłączona, czy kanał jest poza listą, czy brakuje uprawnień, czy pytanie po prostu do niczego nie pasowało. Pozwala też przepuścić dowolne zdanie przez ten sam mechanizm.

Pusta lista kanałów znaczy, że bot działa wszędzie. Żeby ograniczyć bota do jednego kanału albo do kilku, dodaj je do listy — wtedy odzywa się tylko tam, a gdzie indziej milczy. Komendy konfiguracyjne przechodzą zawsze, niezależnie od listy — inaczej jeden zły wpis odciąłby Cię od możliwości poprawienia go.

Wskazujesz jeden kanał głosowy jako wejście. Kto na niego wejdzie, dostaje własny kanał i zostaje tam od razu przeniesiony; na samym wejściu nikt nigdy nie zostaje, więc nazwij je jak przycisk — „➕ Nowy kanał” czyta się lepiej niż „Ogólny 2”.

Właścicielem kanału jest ten, kto go utworzył, i bot daje mu prawo zarządzania tym jednym kanałem. Zmienia więc nazwę, ustawia limit osób, zamyka kanał albo wpuszcza wybrane osoby zwykłym interfejsem Discorda — bez uczenia się komend i bez wchodzenia na stronę.

Kanał kasuje się sam, gdy wyjdzie z niego ostatnia osoba. Po restarcie bota puste resztki też są sprzątane, więc restart nigdy nie zostawia bałaganu.

Przy włączonej funkcji osoba, która wyszła z serwera i wraca, dostaje z powrotem swoje role i pseudonim. Domyślnie wyłączone i to celowo: ciche przywracanie ról jest zachowaniem zaskakującym, a wyjście i powrót przestałoby być sposobem na pozbycie się roli.

Dwa rodzaje ról nie wrócą nigdy, bo Discord na to nie pozwala: role zarządzane przez integracje (role botów, rola ulepszająca serwer) i role stojące wyżej niż rola bota. Przesuń rolę NyrxBota odpowiednio wysoko na liście, a reszta wróci.

Bot przechowuje to wyłącznie na czas nieobecności. Zapis powstaje przy wyjściu, znika w chwili oddania ról, a po 90 dniach kasuje się sam.

Uprawnienia opierają się na wskazanych przez Ciebie rolach, a nie na flagach uprawnień Discorda. Właściciel serwera przechodzi zawsze — i to jest wyjście awaryjne, gdyby rola została kiedyś ustawiona źle.

Moderacja trafia do ról moderatorów, automod do ról automodu, zarządzanie radiem do jednej wskazanej roli, muzyka do wszystkich. Ustawienia kanałów i języka zostają wyłącznie u właściciela.